ای هدهد صبا به سبا میفرستمت               بنگر که از کجا به کجا میفرستمتحیف است طایری چو تو در خاکدانِ غم               زین جا به آشیانِ وفا میفرستمتدر راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیست               میبینمت عیان و دعا میفرستمتهر صبح و شام قافلهای از دعای خیر               در صحبتِ شمال و صبا میفرستمتای غایب از نظر که شدی همنشین دل                میگویمت دعا و ثنا میفرستمت

می شنوم، می شنوم آشناستموسقی چشم تو در گوش منموج نگاه تو همآواز نازریخت چو مهتاب در آغوش منمی شنوم در نگه گرم توستگمشده گلبانگ بهشت امیداین همه گشتم من و دلخواه مندر نگه گرم تو می آرمیدزمزمه ی شعر نگاه تو رامی شنوم با دل و جان آشناستاشک زلال غزل حافظ استنغمه ی مرغان بهشتی نواستمی شنوم در نگه گرم توستنغمه ی آن شاهد رویانشینباز ز گلبانگ تو سر می کشدشعله ی این آرزوی آتشینموسقی چشم تو گویاتر استاز لب پر ناله و آواز منوه که تو هم گر بتوانی شنیدزین نگه نغمه سرا راز من!هوشنگ ابتهاج

خواجه بیا، خواجه بیا، خواجه دِگَربار بیادَفْع مَدِه، دَفْع مَدِه، ای مَهِ عَیّار بیاعاشقِ مَهْجور نِگَر، عالَمِ پُرشور نِگَرتَشنۀ مَخْمور نِگَر، ای شَهِ خَمّار بیاپایْ تویی، دستْ تویی، هَستیِ هر هستْ توییبُلبُلِ سَرمَستْ تویی، جانِب گُلزار بیاگوشْ تویی، دیده تویی، وَزْ همه بُگزیده تویییوسُفِ دُزدیده تویی، بر سَرِ بازار بیاای زِ نَظَر گشته نَهان، ای همه را جان و جهانبارِ دِگَر رَقص کُنان، بیدل و دَستار بیاروشنیِ روزْ تویی، شادیِ غَم سوزْ توییماهِ شب اَفْروز تویی، ابرِ شِکَربار بیاای عَلَمِ عالَمِ نو، پیشِ تو هر عقلْ گِروگاه مَیا، گاه مَرو، خیز به یکبار بیاای دلِ آغشته به خون، چند بُوَد شور و جُنونپُخته شُد انگور کُنون، غوره مَیَفشار بیاای شبِ آشفته بُرو، وِیْ غَمِ ناگُفته بُروای خِرَدِ خُفته بُرو، دولتِ بیدار بیاای دلِ آواره بیا، وِیْ جِگَرِ پاره بیاوَرْ رَهِ دَر بَسته بُوَد، از رَهِ دیوار بیاای نَفَسِ نوحْ بیا، وِیْ هَوَسِ روحْ بیامَرهَمِ مَجروحْ بیا، صِحَّتِ بیمار بیاای مَهِ اَفْروخته رو، آبِ رَوان در دلِ جوشادیِ عُشّاق بِجو، کوریِ اَغْیار بیابَس بُوَد ای ناطِق جان، چند ازین گفتِ زبانچند زنی طَبْلِ بَیان، بیدَم و گُفتار بیامولانای جان